Someone had to do it

Someone had to do itRecent hield Marcel Romijn kort halt in het Scania Museum. Daar besefte hij dat het besturen van een vrachtwagen vaak meer betekende dat het maken van lange dagen.

Naast Scania’s hoofdkwartier in de Zweedse stad Södertälje wandel ik binnen in het fabrieksmuseum. In beginsel aangetrokken door een opstelling van indrukwekkende dieselmotoren, raak ik langzaam verstrikt in de wereld van het zwaar transport. En hoewel ik begeesterd ben door de karakteristieke zes- en achtcilinder motoren van Scania, is het overweldigend massieve karakter van het vintage transport hetgeen dat me vandaag meesleept. Deze enorme, no-nonsens machines, ontwikkeld met slechts één doel in gedachten, goederen vervoeren van A naar B. Begrijp me niet verkeerd, Scania vrachtwagens zien er niet uit als kartonnen dozen, hun ontwerp is schitterend gebalanceerd en karakteristiek, maar stel je eens voor hoe het geweest moet zijn om je dagen te slijten achter de enorme hoepel die deze mastodonten de juiste kant op stuurt? Dit was zeker geen taak voor watjes.

 

Someone had to do it

Someone had to do it

Someone had to do it

Neem nou de procedure die je moet opstarten om achter het stuur van de blauwe frontstuur Scania Vabis uit 1966 te kruipen. Het is een complete balanceer-act. Slechts twee kleine tredes direct achter het voorwiel waarlangs je eerst omhoog moet klimmen, daarna manoeuvreer je je balancerend op de deurdrempel achterover op de bestuurdersstoel, oppassend dat je je hoofd niet stoot tegen het deurframe. Tot zover het stereotype beeld van de zwaarlijvige vrachtwagenchauffeur, wanneer je dit trucje een paar keer per dag wil kunnen herhalen moet je absoluut in vorm zijn. Het dunne maar enorme stuurwiel dat je verwelkomt kondigt deel twee van de fitnessoefening aan. Vergeet stuurbekrachtiging, dit komt allemaal op jou neer. De diameter van het stuurwiel is al wat je krijgt om je te helpen je lading in de goede richting te dirigeren. Al heb je aan twee handen nauwelijks genoeg om dit voor elkaar te krijgen, er moet ook nog geschakeld worden. Dubbelklutsen, met de lange door de cabinevloer naar binnen stekende versnellingspook de volgende versnelling in leggen en je bent klaar voor de volgende bocht. Remmen? Dat is puur benenwerk. In dit soort vrachtauto’s zit alle kracht in de motor. Mensen zouden tegenwoordig in de rij staan bij het fitnesscenter om een dergelijke workout te ondergaan.

 

 

Someone had to do it

Someone had to do it

Someone had to do it

Nog zo’n geweldig voorbeeld van ontwerpen zonder poespas zien we in een bus. De chauffeur kan moeiteloos zijn linkerarm laten rusten op het plaatstalen motordeksel naast zich, terwijl hij zijn vehikel bestuurt vanuit de smalle ruimte die hem direct naast de motor is toegewezen. Het lawaai en de hitte moeten ondraaglijk geweest zijn voor zowel de chauffeur als de passagiers. Het enorme lawaai van de zware dieselmotor die onder zijn metalen hut een eind weg staat te hameren, versterkt door het grote volume van het businterieur, de stralingswarmte van datzelfde motorblok, vooral in de zomer, het moet een aanslag geweest zijn op de passagiers, maar vooral op de chauffeur daar voor hen. Maar, het moet gezegd, ditmaal konden ze tenminste gewoon op straatniveau instappen.

Mocht je ooit in Södertälje verblijven en wat tijd over hebben, ga dan zeker eens langs in het Scania Museum. Het is absoluut de moeite waard, al was het maar om te beseffen en te begrijpen hoe zwaar het geweest moet zijn om in die tijd met een vrachtwagen rond te rijden. It was a tough job, but someone had to do it.

Marcel Romijn

 

Someone had to do it