It's My PartyIt's My PartyEen historisch marktplein vol klassieke automobielen. Eén voor één worden ze uitgeleide gedaan door de Gentleman Speaker. Een mooi beeld, dat wel, maar voor hoe lang nog?

Pruttelend, ronkend en fluisterzacht lispelend staan ze klaar om te vertrekken voor een poging deze negende Dijken en Kreken Rally op hun conto te schrijven. Van Jaguars, Trabantjes en dikke Benzen naar de Opels die nog door de lokale dealer aan de man gebracht zijn. Het veld is divers en kleurrijk. De deelnemers uitgedost als zijn ze zo uit lang vervlogen tijden hierheen komen rijden. Het is een fraai schouwspel, een sportieve uitdaging en een publiekstrekker in één. Geen wonder dat de terrassen rond het plein zo vroeg op de dag al goed gevuld zijn, hier zit je eerste rang.

It's My Party

It's My PartyVooraleer ik mijn oude schicht door de polders mag jagen, moeten we met startnummer 81 het nodige geduld opbrengen. De zenuwachtige bedrijvigheid aan de voorkant van het startveld is voor ons nog ver weg. Op ons gemak aanschouwen we het vertrek van de bolides die ver voor ons aan het spektakel mogen beginnen. Minuut na minuut worden ze losgelaten van het plein, op weg gestuurd met routeboek en stempelkaart. Gestaag schuift de rij naar de boog die de start markeert. Rustig stationair draaiend, soms onderbroken door een al dan niet bescheiden prop gas. Voor één dag is dit marktplein geen ordinaire parkeerplaats, maar het parc fermé van een serieus evenement.

It's My Party

It's My PartyEn dan, langzaam, bekruipt me een naar gevoel. Een sentiment van eindigheid. Dat het zo niet zal blijven doorgaan, kan blijven doorgaan. De volgorde lijkt van ondergeschikt belang. Genietend van het vertrekkend deelnemersveld maken we onschuldig grappen over de rijke afstelling van sommige motoren. Wij zijn petrolheads, stammen uit een generatie die het verschil ruiken tussen auto’s met en zonder katalysatoren, die liever gelode benzine morsten dan de milieuvriendelijker soorten van vandaag. Gewoon, omdat het lekkerder rook. Vertrouwder. Een vertrouwen dat de laatste jaren razendsnel onderuit wordt gehaald door het besef dat wat wij zo lekker vinden ruiken op zijn zachtst gezegd niet heel gezond is. Een besef dat als het Zwaard van Damocles boven onze mobiliteit hangt, boven onze hobby.

It's My Party

It's My PartyZonder dat we er ons echt van bewust zijn, is de maatschappij in sneltreinvaart aan het veranderen. Nemen we aanpassingen die tot voor kort als volstrekt idioot werden aanzien nu zonder slag of stoot voor lief. Alternatieve brandstoffen worden door steeds grotere groepen omarmd, individuele mobiliteit lijkt niet langer als enige zaligmakend. Natuurlijk, we maken ons nog wel druk om milieuzones en andere maatregelen, maar veelal is het de wijze van invoering die irriteert, niet de beweegredenen die ons nopen tot het zo drastisch herzien van onze verworvenheden. Tijden veranderen. En snel.

It's My Party

It's My PartyZo sta ik te genieten van het schouwspel op de markt van Hulst. Ruiken mijn handen nog licht naar de benzine en de vettigheid die ze daags tevoren nog hebben geabsorbeerd tijdens de last minute reparaties aan mijn 69 jaar oude barrel. Snuif ik bijna gelukzalig de voor velen onwelriekende dampen van honderd jaar individuele vrijheid in mij op. Geniet ik van het feest der herkenning en word ik tegelijkertijd melancholisch door het besef dat we ons op een doodlopend spoor bevinden. Hoe lang nog voor het publiek op de terrassen zich walgend afkeert van ons walmende en ratelende erfgoed? In mijn hoofd spookt een liedje dat zich in deze context prima op zijn plaats lijkt te voelen. Lesley Gore zingt het en ik neurie het mee terwijl ik met mijn oude Citroën de weg op draai, ‘it’s my party and I cry if I want to, cry if I want to… You would cry too if it happened to you’.
Marc GF Zaan

It's My Party