icccr-2016-50flag_cinecars_englishDe Paradijsvogel, volgens het woordenboek een tropische zangvogel, in de volksmond de geuzennaam voor kleurrijke figuren die de grijze middelmaat wat opvrolijken. En daar was Bob.

Ik ontmoet ze regelmatig. Paradijsvogels in de klassieke autowereld. Bob is er één, en wat voor een. Ik loop langs zijn tent op de camping van de ICCCR2016. Een ingewikkelde afkorting voor de Internationale klassieke Citroën rally, die dit jaar in Nederland wordt gehouden. Bob heeft een pet met een propellertje er op en een sticker die voor een Brexit pleit. Nou, dat is alvast gelukt.

icccr-2016-52

Bob zit wat zielig op een stoel met een krukje ervoor. Een soort verband om z’n enkel. Wat is er met jou gebeurd? vraag ik. ‘Gisteravond op de terugweg naar de tent gevallen toen ik over een hek klom.’icccr-2016-55Ik vermoed zomaar dat Bob gisteravond niet de BOB was en in een wankele toestand kennis heeft gemaakt met de afscheidingshekken van de camping. Hoe dan ook, wel balen voor Bob. Hij zit er moederziel alleen. ‘M’n vrouw is het terrein op en heeft me met water achtergelaten.’ ‘Dan heb je het nog beroerder dan een gevangene, Bob, die krijgt tenminste water en brood’, zeg ik.
De stemming komt er in. Bob en ik delen ook twee letters, zegt Bob. Ik ben Robbert met twee ‘b’s’ en hij Bob met twee ‘b’s’. Tegen deze logica valt weinig in te brengen. Gesterkt door deze nieuwe band zetten we ons gesprek voort.

icccr-2016-51Bob zit naast een Deux Chevaux. En wel een hele vroege. Hij gebruikt hem sinds de aankoop in 2005 als dagelijkse auto. Dat is ook weer een verhaal apart. Hij zag de Eend op een evenement in het noorden van Engeland en wilde hem gelijk kopen. De eigenaar zat er niet bij, dus belde hij het vermelde mobiele nummer en sprak af later die dag de auto te kopen.
Op het moment van ontmoeting bleek de eigenaar het slechte weer zat te zijn en reeds vertrokken. Bob gaf niet op en een week later troffen ze elkaar halfweg. Bob woont bij Chichester en de verkoper woonde in noord Engeland. Bob overlegde de pecunia en was een 2CVA uit 1951 rijker. Origineel moest deze het stellen met een 375cc motor, maar dat was voor Bob niet genoeg en via een 435 cc motor is hij inmiddels opgeschaald tot 602 cc met wel 27 pk. De auto vervoert Bob naar evenementen in heel Europa. Ze zijn voor deze meeting nog ‘even’ in Duitsland geweest. En nu dus hier, met verstuikte enkel.

icccr-2016-54

Bob is geen poetser, dat blijkt wel uit zijn Eend, waarvoor de classificatie ‘dans son jus’ wel heel erg van toepassing is. Ik ben benieuwd hoe de BX er uit ziet, die ook bij hem thuis schijnt te staan. Ondertussen zit Bob met zijn poot omhoog en is het maar de vraag of hij terug kan rijden naar Engeland, in de handgeschakelde Citroën. Mijn suggestie of zijn vrouw dan niet terug kan rijden valt in slechte aarde. Oh nee. Hij heeft thuis nog een besteleend en daar rijdt zijn vrouw één keer per maand mee naar het dorp. 5 mijl, meer niet. Nee, hij wil zijn leven niet in de waagschaal stellen. Ondertussen is zijn vrouw teruggekomen om de uitgehongerde Bob te voeden. Dat gaat op zijn Brits, dus komt er een ‘cooked lunch’.icccr-2016-53Ik mag een kijkje in de keuken nemen en die ziet er ietwat ordelijker uit dan de auto. De eend wordt nooit gewassen, maar Bob zet de auto wel regelmatig in de afgewerkte motorolie. Hij noemt dat groen, want zo wordt de olie tenminste nog een keer gebruikt. We spreken wat over oude auto’s. Hij heeft niks met nieuwe auto’s.
Ik vertel van mijn kanarie en baksteen (de namen van mijn twee oude Volvo’s) en hij vertelt dat zijn eend ‘Bert’ heet. En, nee, dat is geen helft van het duo Bert en Ernie, wat best grappig zou zijn als de besteleend Ernie zou heten. BERT is echter een afkorting. Bob weet niet meer precies waarvan. Dat krijg je als weinig de BOB bent.

icccr-2016-56Of zijn vrouw even het informatiebord uit de auto kan halen, en een Citroënpet. Ik wil wel even helpen, maar krijg de deur niet open. Bob roept ‘harder trekken en een klap geven’. ‘Tsja, Bob’, zeg ik, ‘ik ben veel te bang jouw auto te beschadigen’. Eigenlijk ben ik bang dat de auto uit elkaar zal vallen zoals de Deux Cheuvaux ‘Silver Hornet’ van de Pink Panther in elkaar donderde wegens een uitblijvende technische beurt. Zijn vrouw komt er aan te pas en inderdaad, de deur gaat open. Door de ruit heb ik al gezien dat elk opbergplekje in de auto is benut, de zonneklep zit met touwtjes vast en houdt onder andere een serie petten verborgen. Ik probeer me voor te stellen hoe Bob en vrouwlief knusjes honderden kilometers snelweg verslinden met deze Eend. Een geweldig stel, wars van pretenties en geheel analoog uitgerust. Geen PC of smartphone. Wat wellicht een deel van de verklaring voor de pro Brexit sticker op de pet is. Ze hebben het gered, om alles weer in de eend te krijgen. Behalve het wasgoed. Dat hangt aan de Eend te drogen als ze wegrijden. Op weg naar nieuwe avonturen. Geluksvogels, die paradijsvogels.
Robbert Moree

icccr-2016-49