64 keer is hij alweer verreden, Hollandser kan bijna niet. Zoals altijd is de finish in Noordwijk, waar alles en iedereen bij elkaar komt. De Tulpenrallye 2017.

7 Mei 2017 vertrekken 200 klassieke auto’s uit het Zuid-Duitse Tegernsee, om bijna een week later aan te komen in Noordwijk aan Zee. Onderweg worden Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk, Luxemburg en België nog even bezocht. Opgezet als equivalent van andere grote rally’s als de Monte Carlo en de Mille Miglia, is de Tulpenrallye Nederlands grote klassieker, die altijd ver weg begint, maar steeds in eigen huis eindigt. Grote namen reden en wonnen de rit, Patt Moss, Rosemary Smith en Walter Röhrl behoren allemaal tot de laureaten. Gewonnen wordt er niet op snelheid, regelmaat is het belangrijkste. Géén telefoon aan boord, behalve voor noodgevallen en niet harder rijden dan dat is toegestaan. De navigator moet zijn koers bepalen aan de hand van een 30 jaar oude Michelinkaart die ook nog wat ingebrachte valkuilen kent. En denk nu niet dat het een makkelijk ritje is, etappes kunnen zomaar 10 uur duren. En oh ja, de auto moet ook nog eens van vóór 1972 zijn. Een hele onderneming dus.

Het mooiste van  reizen is altijd weer het thuiskomen. Daar ontmoeten chauffeur en navigator hun geliefden, die zij meer dan een week geleden achter moesten laten. Natuurlijk, de rally is geen barre tocht, de hotels onderweg zijn prima en de lunch is goed verzorgd. Het ingespannen rijden met een klassieker over onbekende wegen is een prachtig avontuur, maar het thuisfront wordt altijd gemist. Gelukkig is daar Noordwijk weer. Een sprint over de boulevard als laatste proef. Van start, een tussenstop en dan weer een sprint om te eindigen tussen twee kegels. Na 2515 kilometer een koud kunstje. Dan snel naar hotel Huis ter Duin, waar de familie wacht.

Bij aankomst aan het hotel versiert de organisatie de auto’s met bossen tulpen, hoe kan het ook anders. Een dame biedt de rallyrijders een glaasje geestrijk vocht aan om te klinken op het volbrengen van de rit. Vader en zoon toasten, een echtpaar doet een high five en anderen kloppen elkaar blij op de schouders. Het is een emotioneel moment, het is zwaar geweest. En nu is het klaar. Moe van het rijden, maar verlangend naar het weerzien. Er wordt gekust en gezoend, handen worden geschud en men omhelst elkaar innig. Het weerzien is goed na zo’n lange tijd weggeweest te zijn. Tenslotte zijn rijders en navigatoren ook gewoon vader, moeder of grootouder. Een coureur is ook maar een mens.

Voor CineCars is er ook een weerzien. We stuiten op de navigator van een Alfa die jeugdvriend was in de lagere school. Jaren werd er gespeeld bij het garagebedrijf van zijn vader. Na de lagere school splitsten de wegen zich, ieder ging z’n eigen richting uit. En dan, na ruim 40 jaar staan de mannen weer voor elkaar. ‘Tijd niet gezien’, is het gebruikte understatement. De Tulpenrally houdt mensen voor een poosje uit elkaar, maar brengt ze ook terug bij elkaar. Soms ook na een hele lange tijd. Uiteindelijk verdwijnt de hervonden jeugdvriend naar binnen, waar het afsluitende diner voor de deelnemers wordt geserveerd. Het echte einde van een inspannende rit. Maar ieder denkt: We’ll meet again. Volgend jaar weer!
Martin Philippo