Generations LostGenerations LostRobbert Moree is bij de Mille Miglia en geniet van de fraaie klassiekers die er door het prachtige landschap rijden. Toch is er iets wat hem droevig stemt.

Deze editie van de Mille Miglia valt het me voor het eerst op, er zijn minder toeschouwers die de langsrijdende auto’s die deelnemen aan dit mobiele museum evenement bekijken en toejuichen. In Brescia lijkt het allemaal nog heel wat, dat is tenslotte het commerciële walhalla en de bakermat van de ijzersterke merknaam. Toch zijn ook daar naar mijn idee minder mensen in de straten om de Piazza della Vittoria heen, het historische startplein van de Mille Miglia. In San Marino, mijn tweede stop, zijn er beduidend minder mensen op de been dan de vorige keer dat ik er tijdens de Mille Miglia was in 2015. Eerst denk ik dat ik het me maar verbeeldt, maar tijdens de derde stop die ik maak wordt het pijnlijk duidelijk. Radicofani is een bergdorpje waar de auto’s door een smal straatje omhoog rijden richting een kerk waar men om heen rijdt, om vervolgens de nederzetting weer te verlaten. Een charmant plaatsje, dat altijd zwart ziet van de mensen. Deze keer echter niet. Terwijl het weer prima is, daar ligt het dus niet aan, is er geen mensenmassa die elkaar verdringt op de trappen van de kerk. Geen moeilijk doorkomen van de auto’s door het nauwe straatje. Niks van dat alles. Het is gewoon rustig.

Generations Lost

Generations Lost

Generations Lost

Generations LostIk geloof dat ik er uit ben waar het aan ligt, het is eigenlijk heel eenvoudig. In 1957 wordt de laatste Mille Miglia gereden als race. Dat is inmiddels 61 jaar geleden. Jongelingen van 10 die die race nog hebben gezien, zijn nu 71. Twintigers van toen die er op uit trokken naar straten waar de auto’s doorheen reden, zijn nu ver in de tachtig. Ging iedereen in Italië destijds naar deze volksrace kijken, het was en is een onnavolgbaar spektakel, de originele Mille Miglia kijkers beginnen langzaamaan te oud te worden om nog naar de plekken te trekken waar de auto’s langskomen. Het oude publiek sterft langzaam uit. Dat betekent niet dat er geen kijkers meer zijn, er staan er nog steeds velen langs de route. Bij elkaar honderdduizenden, geenszins getallen waar de organisatie zich voor hoeft te schamen. Het merk Mille Miglia is ijzersterk en dat betekent dat menig sponsor graag zijn merk wil verbinden aan de Mille Miglia.

Generations Lost

Generations Lost

Generations Lost

Generations LostOp zich begrijpelijk dat de organisatie die sponsoring aantrekt. De schoorsteen moet immers ook roken. Wel jammer dat het weinig commerciële, wellicht meer geïmproviseerde van 15 jaar geleden wel weg is inmiddels. Dat gaf dit spektakel juist z’n charme en deed het daardoor veel lijken op de jaren ’50-versie. Zoals Koningin Elisabeth II in de film ‘The Queen’ met enige tegenzin toegeeft, ‘We must modernise’, zo is het. En ondanks al die aanpassingen aan de moderne tijden blijft één aspect gelijk: de basis zijn de automodellen die ooit meededen in de tijd dat de Mille Miglia nog ‘La Corsa Più Bella Del Mondo’ was en er geracet werd tot op het tandvlees. Dat is waar we voor komen en natuurlijk voor die geweldige equipes, die 1000 mijlen afleggen met een minimum aan comfort, korte nachten en vaak flink wat technisch malheur, dat dankzij de technische ondersteuningsteams vaak in het holst van de nacht wordt verholpen. Leve dit rijdende historische erfgoed!
Robbert Moree

Generations Lost