I Can't SkiI Can't SkiStel je houd van sneeuw, bent niet vies van een beetje kou, vindt een beetje pekel niet erg en denkt dat je kunt skiën… L’Alpine Classique dus.

Wat is er mooier dan met je klassieker de sneeuw op te zoeken en in stijl de pistes te bedwingen? Precies dat dacht ik, toen ik afgelopen zomer lucht kreeg van een evenement in de Franse Alpen, L’Alpine Classique. Wat dat inhoudt hebben jullie allemaal al kunnen lezen in de twee artikelen die Marc Zaan schreef over dit geweldige evenement. Hoe wij het ervaren hebben, dat ga ik nu duidelijk proberen te maken. Proberen, want een ervaring is een gevoel en een gevoel op papier zetten kan lastig zijn. Soit. Ik doe een poging.

I Can't Ski

I Can't Ski

I Can't Ski

I Can't SkiHet feest begint wanneer Boudewijn aangeeft samen naar L’Alpine Classique te willen gaan. Boudewijn kan skiën, Boudewijn houd van ouwe meuk en Boudewijn heeft spullen! Zo komen er al snel ski’s uit de schuur, houten ski’s uit 1937 en een set uit 1969. Familiebezit, jarenlang bewaard. Maanden hebben we spullen verzameld, kleding, skischoenen, jasjes, skistokken. De Nekaf Jeep uit 1959 wordt voorbereid. Beurtje, onderdelen voor het geval dat ie stuk gaat, dat soort werk. Uren, dagen, avonden speuren op Ebay, Marktplaats en andere sites. De postbode wordt mijn beste vriend.

I Can't Ski

I Can't Ski

I Can't Ski16 Maart 2018, na een gezamenlijke lunch langs de kant van de weg komen we aan in het basiskamp op 1650 meter. Uitpakken, kennismaken, de piste op! Alles kost tweemaal zoveel tijd als normaal. Leren schoenen aan, binnenveters, buitenveters. Binding afstellen. Een eerste poging. Dood- en doodeng. Het is stijl en het gaat best hard. Eerste valpartij. Geen skibinding die openschiet, link. Nog een poging. Er heerst angst tussen mijn oren, voor botbreuken, gipsvluchten en maanden revalideren. Oeps. Terug naar het basiskamp, biertje, gezelligheid, nieuwe vrienden maken. In het hotel genieten we van een fijne maaltijd en een fantastische jamsessie van een paar andere deelnemers. Voldaan zoeken we ons bed op.

I Can't SkiZaterdag, buiten is het koud en grijs. Alpenkou. Er dwarrelt sneeuw naar beneden, vlokjes worden vlokken. We rijden het dal in voor een samenkomst en een bakkie welkome koffie. In de sneeuw met klassieke auto’s en motorfietsen. Mooier wordt het niet. De wegen worden witter en witter en het op de weg houden van de Nekaf een hele kunst. Rem je te hard dan gaat ie glijden, kom je stil te staan dan is wegkomen een hele kunst. Vierwielaandrijving aan, gas er op en gaan. Wat een plezier! De Nekaf mist geen slag. Helling op is geen probleem, alleen grip van de banden met oorlogsprofiel is soms een dingetje. Op de kleine brocante in het basiskamp valt mijn oog op een set rode ski’s. Volstra, begin jaren 60, in prachtige staat en voorzien van een eerste model veiligheidsbinding. De vijl er langs, wax er op en gaan. Dit geeft een heel ander gevoel. Ik val, de ski klapt los, de angst ebt weg. Mist zorgt alsnog voor een slijtageslag op leven en dood. Ik denk niet langer dat ik kan skiën! Ik kom heelhuids beneden, op ski’s van ruim 55 jaar oud, victory!

I Can't Ski

I Can't Ski

I Can't SkiInmiddels ligt er ruim 30 cm verse sneeuw, de Nekaf is in z’n element. Wat een ideale wintersportwagen! Je smijt alles er gewoon in. Ski’s met een riempje vast aan een van de vele haken en ogen op de body en gaan. Geen zorgen voor de vloerbedekking of bekleding. Sterker nog, je hoeft niet eens bang te zijn dat je de sleutels kwijtraakt, die heeft ie namelijk niet. ’s-Avonds is het feest, met muziek, met eten. En, in stijl. Niemand loopt hier rond in z’n moderne kloffie. Iedereen is tot in detail gestyled naar de laatste mode uit de jaren 40, 50 of vroege jaren 60. Het is alsof je 60 jaar terug een jazzclub bent binnengestapt. Het is geweldig. In de ijskoude nacht schuifel ik naar de Nekaf. Het is stervenskoud en de verse sneeuw is platgereden en aangevroren. Spekglad is het. Gelukkig heb ik niet gezopen en kan ik met de auto heel voorzichtig naar ons hotel afdalen.

I Can't Ski

I Can't Ski

I Can't SkiZondag begint met een klusje, de oprit van het hotel is veranderd in een ijsbaan. De sneeuwkettingen zitten er snel op en de Nekaf blijkt de perfecte machine om andere auto’s mee naar boven te slepen. Eenmaal alles in het basiskamp is het tijd voor de slalom-wedstrijd die gisteren geen doorgang kon vinden. Boudewijn durft het aan en gaat met een noodgang naar beneden. Op de ski’s van z’n pa uit 1969 en met een loodzware rugzak op. Koffie, een drankje, er wordt gefilmd en gefotografeerd en vooral veel gelachen. Het einde van L’Alpine Classique nadert en dat betekend ook voor ons dat we moeten inpakken voor de reis naar huis. Alles is heel gebleven, de Nekaf heeft zich bewezen, het was één groot feest. En ik kan NIET skiën op ouwe meuk. Gelukkig kan ik daar heel 2018 nog aan werken.
Yuri Colman
Photography: Laurent Nivalle

I Can't Ski