Vergeten en verwaarloosd.Vergeten en verwaarloosd.Eens waren het trotse automobielen die hun eigenaren dagelijks trouw dienden door zonder morren te starten en de baas en wellicht zijn of haar familie in alle comfort over de straten van de VS te vervoeren. Sommigen worden vertroeteld, toch zeker door de eerste baas. Anderen moeten hun werk doen zonder reguliere wasbeurt of technisch onderhoud. Jaren lang en vele mijlen slijten ze hun banden op het niet altijd even goed onderhouden asfalt van de Highways en Interstates.

Vergeten en verwaarloosd.Wellicht beginnen sommigen te roesten en zien ze er niet meer representatief genoeg uit. Misschien wordt het starten moeizamer door dat slechte onderhoud, of is er iets met de carburateur of de zuigerveren. Of de baas is uitgekeken op het model en wil iets nieuws, alhoewel een Amerikaan tegenwoordig over het algemeen lang doorrijdt in zijn auto. In ieder geval komt er dat moment dat de eerste baas afscheid neemt en de auto naar een tweede en wellicht derde baas gaat. Die zijn er weer blij mee totdat problemen met techniek of carrosserie te groot worden. En dan komt het definitieve afscheid. Een opkoper koopt de auto en brengt hem naar een veld bij zijn huis of bedrijf. Voor onderdelen of wellicht om ooit op te knappen.

Vergeten en verwaarloosd.

Vergeten en verwaarloosd.Tijdens het reizen over lokale wegen in de binnenlanden van de VS stuit ik regelmatig op verborgen schatten van een grote tristesse. Zoals de dag dat ik een groene MGA in projectstaat zie staan, en dat is in dit geval nog diplomatiek uitgedrukt. Bij het fotograferen van de hoop roest komt de eigenaar naar buiten. Die blijkt een restauratiebedrijf te hebben gehad waar helaas door vuur is een einde aan gekomen is. Vergeten en verwaarloosd.Hij neemt me mee naar binnen en vertelt dat hij, ook al restaureerde hij ze ooit, eigenlijk niets met auto’s heeft. Hij is vooral houtbewerker en blijkt, naast het opknappen van een Woody, gitaren te maken. Achter zijn huis en in de schuur staan relieken van zijn restauratieverleden. Een oude Rolls Royce, een oude Porsche. Allemaal verleden. De toekomst is hout en muziek.

Vergeten en verwaarloosd.

Vergeten en verwaarloosd.Een andere dag, rijdend ergens in de Adirondack Mountains, valt mijn oog op een vergane Volvo 1800 ES. Meteen in de ankers, want er is tijd om wat beter te kijken. De gestaag vallende regen houdt op wanneer we de auto in het gras parkeren. Het terrein achter de oude Volvo blijkt vol te staan met voornamelijk Europese auto’s in verschillende staat van ontbinding. Het is weer even genieten. Hier, bij iets wat een oude boerderij lijkt, is geen teken van leven te zien. Toch geven enkele op het oog rijklare auto’s en wat schone stukken gereedschap de idee dat er toch iemand woont of in ieder geval bezig is. Wat zou het doel zijn? Al die auto’s nog een keer opknappen? We zullen het niet te weten komen.

Vergeten en verwaarloosd.

Vergeten en verwaarloosd.In het dorpje West-Rupert in Vermont zien we tussen een berg schroot een oude man zitten. Achter hem tussen schuren door wat klassieke auto’s. We besluiten te stoppen en zien een soort garage. Er hangt zelfs een bord dat het een officieel keuringsstation is. De entourage geeft niet veel vertrouwen in de nauwkeurigheid van het bedrijf. Vergeten en verwaarloosd.Het is een enorme bende, maar misschien is de beste man een technisch wonder en zet de puinhoop ons op het verkeerde been. In ieder geval levert het een paar mooie platen op en de vereeuwiging van de oude man, die instemt met een foto. Een gesprek blijkt niet meer mogelijk, maar zo te zien houdt opa zich bezig met schoonmaken van maaimachine motorblokjes.

Vergane automobiele glorie. Vergeten, verwaarloosd, een ontluisterend beeld van de roemruchte geschiedenis van het automobiele Amerika.
Robbert Moree