Je eerste vergeet je nooit. CineCars reporter Martin Philippo verhaalt over zijn eerste passie. Over de vrijheid en de liefde. Over vergankelijkheid, maar vooral onvergetelijke herinneringen.

Er is niets dat zoveel losmaakt bij een kereltje van 20, niets dat kan evenaren wat die eerste met zo’n jongeman doet. De eerste gaat ook vaak veel te snel weer weg, rationaliteit waait immers hard het raam uit wanneer er centen in de broekzak branden en de lust de overhand neemt. Mijn eerste was een Fiat 850 die te koop stond bij een kennis van mijn vader. De auto van zijn dochter, dus dat kon niet fout. Het zijn de dagen voordat de overheid de APK in het leven riep. Kanariegeel stond hij te pronken bij de schuur, het geld uit mijn portemonnee smekend. De koop was snel gesloten en voortaan reed ik niet meer op een brommer maar in een heuse automobiel.

De overgang van bromfiets naar auto is er niet alleen maar eentje naar luxe, snelheid en droog aankomen. Het is ook de overgang van knulletje naar jongeman, het is de overgang van het eigen dorp naar de hele wereld. Afstanden die onoverbrugbaar leken, worden een peulenschil. Limburg is plots geen buitenland meer, het is slechts een paar uur rijden. ‘The world is your oyster’ is geen loze kreet meer, het is werkelijkheid geworden. Een werkelijkheid die eenvoudig gevoed kan worden bij het tankstation. Mijn eigen autootje maakt de wereld klein en de mogelijkheden zijn bijna oneindig.

Een stille hoop wordt ook een feit, jongedames vinden het veel interessanter om naar huis gebracht te worden in een autootje dan achterop de brommer. Dat die jongedames in een heel ander dorp wonen is helemaal niet erg. Aan het begin van de straat wordt er gestopt voor een zoen als dank voor het aangenaam verpozen en om geen vaders wakker te maken probeer ik zo stil mogelijk de wijk uit te rijden. Uiteindelijk kom je dan aan een heel andere kant van het dorp uit, omdat je niet hebt opgelet hoe de heenweg ging. Geen probleem, benzine genoeg en tijd zat. Een glimlach van oor tot oor, die zelfs in het nachtelijk donker nog zichtbaar is. Benzine en testosteron als ideale cocktail.

Het lidmaatschap van de Fiat Club opent weer andere, nieuwe deuren, met behendigheidsritten, sleutelbijeenkomsten en veel geestverwanten. Het verwisselen van een koppelingsplaat in de schuur van mijn vader is een overwinning, zover heb ik het nog niet eerder geschopt. Ingewikkelde dingen waar ik jarenlang tegenop keek worden dagelijkse kost dankzij de kleine Fiat. Knutselen aan de brommer verandert in serieus sleutelen aan de auto. De kleine auto met het charmante kontje verandert mijn leven. Ik ga een volgende fase in en ik geniet met volle teugen van de verworven vrijheid. Geen zaterdagmiddagen meer achter de fietsenstalling van de school, maar slap ouwehoeren met vrienden en een kratje bier bij het tankstation.

Vriend Leo, op wie ik zo jaloers ben vanwege zijn Ford Escort Mexico, is de eerste. Op een dag komt hij vertellen dat hij in overleg met z’n vriendin heeft besloten een gezinswagen aan te schaffen. Eentje die wat meer toekomstgericht is, met plek eventueel voor een kinderwagen. Ook voor mij komt de dag dat ik mijn Fiatje naar de plaatselijke sloperij moet brengen. De roest aan de kokerbalken is te ver door gewoekerd en heeft de inmiddels ingevoerde APK tot een onoverkomelijk obstakel opgeblazen. De nieuwe auto wordt groter, sneller, maar vooral meer volwassen. Het einde van een tijdperk. Kleine jongens worden groot.
Martin Philippo