Zo’n 40, 45 jaar geleden zag de wereld er heel anders uit dan vandaag de dag. Ook in automobielland. Milieueisen waren nog zeer gematigd, veiligheid was slechts bij een paar merken een punt waarmee men serieus rekening hield en brandstofverbruik was, zeker tot 1973/74 al helemaal van ondergeschikt belang aan het rijplezier, de snelheid en het comfort.
 
mercedes_benz_29_20140320_1350584470Advertenties van autofabrikanten bestonden gewoon nog uit een grote foto van het nieuwste model met daar op, in of naast een schaars geklede dame of een kerel met dikke sigaar in z’n besnorde gezicht of dampende Marlboro in z’n hand. Natuurlijk een glas bier of cognac ernaast. Autorally’s gingen gewoon nog van Parijs naar Dakar en er was niets mooier dan volgas door een dunbevolkt, ernstig arm en achtergebleven gebied rijden. Wat nou lokale cultuur, milieu of opstandelingen… Om van enige wegafzetting of bescherming van toeschouwers nog maar te zwijgen.

16433428734_e2a443eaac_kFabrikanten leverden ook zonder enig probleem auto’s aan dictators, despoten of zelf gekroonde kiezers. Idi Amin reed in een SM, Bokassa in een DS, Breznev kreeg een SM cadeau en half Afrika was verzot op de foutste limousine van allemaal, de Mercedes 600. Nu had Mercedes sowieso wel een handje van het leveren van auto’s aan foute figuren. De Duitse keizer Wilhelm had een voorliefde voor het merk met de ster, heel Nazi-Duitsland verplaatste zich het liefst per 540K of 770 en die traditie werd na de wederopbouw natuurlijk met veel enthousiasme en grundlichkeit doorgezet. Josip Broz Tito, Enver Hoxha, Ferdinand Marcos, Saddam Hoessein, Nicolae Ceaușescu, Mao Zedong, Kim Jong Il to name but a few, allemaal reden of werden ze gereden in een auto van Das Haus.

17055061401_1cc850a4dc_kZo ook de Spaanse dictator Franco. Franco had een lange geschiedenis met Mercedes. Al eind 1939 kreeg hij namelijk een Mercedes G4 geschonken van een andere dictator. Het laat zich raden wie… De autocarrière van Franco verliep vervolgens min of meer geheel via Stuttgart. In de jaren 50 en 60 bezat Franco een 300 Adenauer en ook een Grosser 600 zou in zijn garage hebben gestaan. Franco was, wat je kunt noemen een fan van Het Merk.

16868077088_48a5878b95_kToen Mercedes halverwege 1972 een “leuke locatie” zocht voor de introductie van het nieuwe topmodel voor gewone stervelingen, de w116 S-klasse, heeft er vast iemand op het HQ van Mercedes gedacht: Joh, weet je wat? We bellen Franco. Daar kunnen we vast wel iets regelen. En zo geschiedde dus. Want ja, als je Mercedes-Benz heet, dan wil je wat bijzonders. Geen geknoei met journalisten die met jouw nieuwe vlaggenschip tussen ander, goedkoop, volk de weg op moeten. Geen gedoe met snelheidscontroles, geen gedoe met niet kunnen parkeren of met stapvoets door een woonwijk moeten heen sukkelen. Nee, dat wil je anders. En daar heb je connecties voor nodig…
16435718633_2995254119_kIn Spanje werd gewoon eventjes de weg tussen Palamos en Gerona afgesloten voor overig verkeer. In de dorpen werden de kruispunten vrijgemaakt en afgezet. Op iedere hoek van de straat een fijne vent van Guardia Civil. Je weet wel, die gasten die eerst gingen slaan en dan pas om je paspoort vroegen. O ja, publiek, dat moet je ook hebben. Komt mooi uit dat je die Guardia Civel al in je zak hebt want die zorgen er gewoon voor dat het dorp uitloopt. En dat ze klappen. Hard klappen.
17054376332_477a13bc68_kNatuurlijk wil je ook positieve reacties van je publiek. Dus zet je je nieuwe topmodel op het plein van een straatarm Spaans dorp. Zo’n dorp waar niemand werk heeft (hé, toch nog iets dat tegenwoordig ook nog klopt…) en dan laat je een paar oudjes voor de camera vertellen hoe mooi en goed die auto wel niet is. En ach, die politieman die er op toeziet dat opa zegt wat ie moet zeggen, die mag ook wel even komen vertellen hoe mooi het allemaal wel niet is. Ja, zo deed men dat. In september 1972 tijdens de introductie van de Mercedes-Benz 280s, 280se en 350se.
O ja, had ik al verteld dat ik tegenwoordig ook zo’n auto heb?
Yuri Colman
16420148303_c0d2c7f564_k