Tussen de splinters van het gebroken ruitje steekt een berijmd spinnenweb schril af tegen het nachtelijke zwart. Een stille getuige van de ingevallen winter. Achter de afgebladderde houten deur ontnemen een afgeladen bolderkar en wat kartonnen dozen het zicht op de gekoesterde oldtimer. Een bevroren poetsdoek achteloos over de linker koplamp, een busje kruipolie achtergelaten op de vale motorkap. Tegen het portier hangt een schoongewassen mountainbike, als enig teken van bedrijvigheid in de koude schuur.

De kilte voor de stormHet is de tijd van het jaar dat het prettiger is om binnen naast de kachel te zitten. Het genot van een borrel naast het knetterende haardvuur aanlokkelijker dan een frisse pint op de werkbank. Tijd om plannen te maken, te dromen, het internet af te schuimen naar onderdelen die nodig zijn, gereedschappen die het werk kunnen vergemakkelijken, of anderszins aantrekkelijke aanbiedingen. Het kriebelt. Bijna dagelijks wordt de gang naar de werkplaats gemaakt. Worden er dingetjes opgeruimd, verplaatst en weer terug gezet. Tot de vingers gevoelloos worden, de rug verstijft en het stille verlangen naar een verwarmde garage plaats maakt voor de onmiddellijke behoefte aan hete koffie en een krant.

De kilte voor de storm

De kilte voor de stormIn een doos op de rommelige werkbank ligt een glimmende carburateur te wachten op montage. Het bijpassende spruitstuk en de benodigde pakkingen liggen ernaast. Ze liggen er al een poosje. Net als het revisie setje voor de waterpomp. Mooie klusjes voor de wintermaanden. Verdreven door de kou en zoveel andere bezigheden. Het hele project wordt stiefmoederlijk behandeld. Uitgesteld, afgesteld… Nee, zover is het nog niet, eerst nog monteren. In de verte sluimert een schuldgevoel. Een vage angst voor het voorjaar. Voor het moment waarop alles klaar moet zijn om naar buiten te komen. Doorgesmeerd, aangedraaid en geborgd. Gepoetst, gepamperd en klaar voor de strijd.

De kilte voor de stormVoorlopig is het me nog even te koud in de schuur, word ik eerder geacht te vernikkelen langs het sportveld van mijn dochters. Groeit in mijn hoofd het lijstje met dingen die ik nog aan moet en wil pakken. Het besef dat het er nu snel van zal moeten komen. De wetenschap dat het ook dit jaar weer allemaal goed zal komen. Misschien moet ik zometeen die dozen maar even verschuiven, die bolderkar naar buiten rollen. Als ik nou die mountainbike even aan de haak hang, die poetslap en dat spuitbusje op de trap zet. Gewoon even starten, even naar buiten, zomaar even een rondje om alles op te warmen. Een paar foto’s in de ijzige mist. Misschien moet ik dat maar even doen.
Marc GF Zaan

De kilte voor de storm