renault-dauphine-19-2flag_cinecars_englishDe Dauphine vulde in de jaren vijftig bij Renault het gat tussen de 4CV en de Frégate. Al snel overspoelden ze ook in het zwart-witte livrei van de politie de Parijse straten.

Op een plaatselijke oldtimershow komen we Willem van Dijk tegen. Hij laat het publiek twee van zijn klassieke Renaults zien en voor je het weet raken we aan de praat. ‘Heeft hij nog meer auto’s?’  ‘Jazeker!’ is het antwoord, ‘ik heb bijvoorbeeld ook nog een hartstikke leuke Renault Dauphine in Gendarme-uniform’. Dat vraagt natuurlijk om een vervolg en zodoende zitten we vandaag aan tafel in zijn huis in Warmond.

renault-dauphine-16-2Willem is naast een begenadigd prater ook een echte sleutelaar. Logisch, wanneer je meer dan dertig jaar een Renaultgarage hebt gehad. Nu geniet hij van een welverdiend pensioen en benut hij zijn tijd goed met het sleutelen aan zijn vintage wagenpark. ‘De Dauphine’, zo vertelt hij, ‘heb ik ooit gekocht voor 500 gulden. Dat was heel goedkoop, maar er zat uiteraard wel een verhaal aan. De bodem van de auto was behoorlijk verroest. Dat heb je zo met Franse auto’s. Gelukkig had ik een hefbrug tot m’n beschikking en kon ik de hele bodem er uit halen. Met nieuw plaatijzer is er weer een bodem ingezet en nu rijdt alles weer als een zonnetje.’

renault-dauphine-2-2


renault-dauphine-21-2Benieuwd als we zijn, vragen we naar het waarom van het Gendarme uniform van de Dauphine, want dat uiterlijk heeft de wagen niet altijd gehad.  ‘Weet je’, antwoordt hij, ‘ik hou wel van een eigen ‘touch’ bij mijn auto’s. Originaliteit is niet het meest belangrijke bij een auto en omdat je bij deze auto bijna niet ziet wat de voor- of wat de achterkant is, heb ik dit zwart-wit schema op de auto gespoten. Een zwaailicht en een sirene maken het af. Ik vind dat gewoon leuk. Het trekt ook veel bekijks, mensen stellen vragen en maken foto’s. Dat is toch leuk? Tijdens een Concours d’Elégance ergens in Frankrijk verdiende ik een tweede plaats door een act op te voeren, waarbij ik als agent verkleed mijn kameraad zogenaamd arresteerde en achterin de Dauphine stopte. Hij klom daarna over de stoelen naar voren en reed met de auto weg. Ik er in paniek achteraan, dat vond de jury wel grappig.’

renault-dauphine-4-2We lopen van de keukentafel naar de auto, we willen immers ook graag even kijken, voelen en ruiken. Daarbij komen we ook langs de werkplaats waar Willem aan zijn auto’s sleutelt. Die werkplaats is onder andere uitgerust met een draaibank, want wat niet meer te krijgen is, moet zelf gemaakt worden. Willem is een handige vent en heeft liever zwarte handen van de olie dan een smetteloos wit overhemd.  In de garage staan onder doeken nog een aantal andere Renaults, twee pre-war NN’s en een Renault 8S die wel op een Gordini lijkt, maar het niet echt is. Het is duidelijk, deze Hollander heeft een zwak voor de Franse automobiel en met name voor het merk met het wybertje.

renault-dauphine-17-2

renault-dauphine-3-2De Dauphine wordt gestart voor een korte fotosessie en we rijden een rondje door het dorp. Ook tijdens het rijden stopt Willem geen minuut met het vertellen van anekdotes en levenswijsheden. Tijdens het fotograferen worden we aangesproken door een voorbijganger die complimenten maakt over de auto. De Dauphine trekt inderdaad  bekijks en Willem geniet daar overduidelijk van. Het is een man met hartstocht en enthousiasme voor zijn automobielen. Zulke mensen zijn puur genieten, de wereld heeft er veel te weinig van. Ik denk dat we het laatste van deze man en zijn Renaults nog niet hebben gezien!
Martin Philippo